Op de vele tripjes naar Spanje naar het asiel Scooby zag ik regelmatig hetzelfde hondje Theresia.
Ze zat in 1 van de quarantaine kennels met allemaal bange honden bij elkaar. Als je daar binnenkwam om te poetsen dan doken ze allemaal in dezelfde mand en je kon ze niet benaderen.
Het was altijd een triest gezicht.

Treesje ligt helemaal links, je ziet alleen haar snoetje.
Helemaal rechts achterin zie je Bibi, het hondje wat Ralph en Suzanne geadopteerd hebben maar wat inmiddels helaas is overleden.

Op een gegeven moment kregen we een noodoproep voor dit hondje. Ze zat al zeker 3 jaar in het asiel en vanwege haar angst en het feit dat er niemand voor haar kwam hadden ze besloten haar in te laten slapen.
Tijdens deze poging is ze ontsnapt en besloten ze dat ze dan toch een exra kans moest krijgen. Toen ik dit verhaal hoorde besloten Patrick en ik dat ze wel bij ons in opvang kon komen.
Ook Patrick had haar al in Spanje zien zitten toen hij daar eens met Ralph was.
En zo kwam ze eind januari 2005 in Nederland aan en ging mee met ons naar huis.

Theresia werd omgedoopt in Treesje. De naam is echt helemaal niets, maar ze heette al 3 jaar zo en het hoorde gewoon bij haar dus besloten we het zo maar te laten.

 

Treesje is een bijzonder hondje. Ze is echt als de dood voor mensen.
Aaien vind ze vreselijk en haar aan de riem krijgen was een ramp. Ze bleef dan heen en weer lopen tot we haar eindelijk in een hoek hadden en we haar aan konden lijnen.
Toen ze tijdens dat aanlijnen 1 keer mijn hand likte moest ik gewoon huilen, dat was zo ontzettend bijzonder voor haar.
En toen besloten we ook dat ze eigenlijk te bang was om nog eens door te plaatsen. Het is een hondje waar je gewoon niets van moet verwachten en bij ons in de grote roedel vond ze het wel prettig.
Ze is gek op de honden en dan vooral op Special. Ze kan dan echt zijn bek likken als ze achter hem aan loopt. Zo ontzettend schattig.

Trees is alweer een aantal jaar bij ons en is al veel veranderd. Maar ze blijft gewoon bang voor mensen, inclusief voor ons.

Als we gaan wandelen is ze een compleet ander hondje. Haar staartje gaat omhoog en ze blijft kwispelen. Ze geniet hier enorm van en inmiddels loopt ze tijdens deze wandelingen altijd los. Ze blijft zo mooi bij ons en loopt nooit weg. Soms gaat ze iets verder van ons af en lijkt daar dan zelf van te schrikken.
Als we haar weer aan willen lijnen laat ik haar de riem zien en dan gaat ze zitten en kan ik haar aanlijnen, heel bijzonder.

Binnen blijft ze ons maar niets vinden. Ze haat het als we haar willen aaien, ze blijft verstijven.
We hebben echt al van alles geprobeert, maar hoe meer druk we op haar leggen hoe banger ze voor ons wordt.
In huis laten we haar dus gewoon lekker met rust en dan is ze heel relaxt.
Zo gauw als wij weg gaan  rent ze naar buiten en gaat lekker spelen met de hondjes, op afstand blaffen naar de buurman en dan geniet ze het meest.

Of het slim is geweest een zodanig bang hondje als Trees naar Nederland te laten komen is nog maar de vraag.
En ondanks dat ze ons nog steeds vreselijk vind zie ik in haar soms een heel gelukkig en tevreden hondje.

Omdat ze nog steeds vooruit gaat hopen we dat er een dag komt dat ze ook aaien niet meer eng vind en snapt dat niet alle mensen gemeen zijn.
Hoe zij zo bang komt is voor ons de vraag. Maar dat er iets heel ingrijpends gebeurt is dat is wel duidelijk.
Ik denk eigenlijk dat we het niet eens echt willen weten………………

We denken dat Trees ongeveer in 2000 is geboren dus ze wordt ook alweer een dagje ouder wat zich uit in een trillend pootje, ze eet wat minder en wordt zelfs al een beetje grijs.
Hopenlijk kan ze nog lang van het leven genieten en kan ze ooit al haar angsten laten vallen.



Jayson en Trees in een knuffelsessie !