Op vrijdag 10 november 2006 ging ik Ayla naar pension brengen. Daar aangekomen werd er net een hondje terug gebracht uit de plaatsing omdat ze gebeten had. Het was een Bosnisch hondje en ik zat met mijn volle verstand te kijken naar 2 verdrietige mensen en een “valse” hond.
Ze ging nl meteen voor mij op haar rug liggen.

Ik speelde toen al met de gedachte haar op te vangen, maar ze moest nog gesteriliseerd worden en een loops hond in onze roedel was niet al te verstandig.
Ook had ze gewoon veel kans op plaatsing via het pension dus ging ik naar huis, niet wetend dat dit hondje uiteindelijk onze nieuwe eigen hond zou worden . 

Een tijdje later hoorde ik dat ze geplaatst was en was daar natuurlijk heel blij om. Elk hondje verdient een eigen mandje.
En hoe goed het pension ook is waar ze zitten, er gaat niets boven een gezin waarin het hondje veel aandacht krijgt.

Helaas vertoonde Svetka bij dit gezin ook ongewenst gedrag door te bijten naar visite en naar het vriendinnetje van de dochter.
Naar eigen gezin was Svetka vreselijk lief. Maar als je kinderen hebt is een bijtende hond toch wel een risico en dus hadden deze mensen met veel pijn besloten Svetka niet te houden.
Wilma belde mij toen op of wij haar op wilde vangen om haar wat meer te leren. Terug naar pension zou haar gedrag niet verbeteren en dus kregen wij op vrijdag 29 december Svetka in opvang.

 Die eerste avond bleef ze in de gang zitten. Ze vond de honden vreselijk eng en snauwde als ze in de buurt kwamen.
Toen Horus naar haar toe wilde vond ik dat zelf wel eng, maar hij had haar geroken en was niet te houden.
Eerst snauwde ze naar hem en even later kreeg hij haar zover om de kamer in te komen.
Na een dag of 2 was het ijs gebroken en begon ze te spelen met de eigen honden en later met de opvangers die dat weekend erna kwamen. 

We kregen veel visite en steeds verbaasde we ons erover dat Svetka geen hapneigingen vertoonde.
De roedel maakte haar wat zekerder waardoor ze de neiging om te happen niet meer had. We waren hier natuurlijk heel blij om.

Op een dag maakte ze een speelbuiging voor Trees, onze bange dame uit Spanje.
 Ik zei toen dat als ze Trees aan het spelen kon krijgen, ze zou mogen blijven. Maar 5 minuten later beet ze Trees in de kont dus was de hoop voor mij vervlogen.
Wel speelde ze veel met alle opvangers en Essie. Voor Essie vond ik dit ook leuk want ondanks dat we niet echt het idee hadden dat ze haar zus miste, was ze toch wel veel rustiger geworden. Nu ze weer kon spelen deed ze dat dan ook vollop.

 Al die tijd dat Svetka bij ons was deed ze het heel goed naar ons. Geen greintje verkeerd gedrag of ook maar een poging om te happen naar ons. Prima dus. En naar visite ging het ook heel goed.
Soms zagen we wel dat ze moe was, in haar koppie, en dan trok ze zich even terug en dan moest je haar ook met rust laten.
Zou je haar dan benaderen dan zou ze wel happen vrees ik. Maar goed, als je het gedrag herkent ga je haar ook niet pesten dus lieten we haar met rust.

Op een dag zat ik lekker te lezen op de bank en ineens begonnen Trees en Svetka te spelen. Ook Essie deed mee.
Svetka deed het prachtig, ze ging op haar rug voor Trees liggen en likte haar bek, begon toen zachtjes in de poten te bijten en daarna begonnen ze te stoeien.
Met tranen in mijn ogen zat ik te kijken. Wat bijzonder.  

                 

Inmiddels stond Svetka alweer op de website voor plaatsing. We hadden het idee haar gedrag wel genoeg te kunnen beschrijven om problemen te voorkomen.
Afgelopen weekend heeft ze dan toch nog haar eerste bijtmoment bij ons gehad. Ze hapte naar Jet en had haar arm vast.
Het gedrag was puur overspronggedrag en gelukkig was Jetty niet onder de indruk en ik ook niet.
Vlak daarna werden we gebelt dat er mensen waren voor Svetka.
Het klonk allemaal zo mooi en goed, maar toen sloeg de twijfel bij me toe.
Wat als Svetka weg zou gaan, zou Trees dan een terugslag krijgen??
Trees ging ineens met zulke stappen vooruit, dat kwam door Svetka dat was duidelijk,…………..

We besloten Svetka gewoon te plaatsen want we wilde er tenslotte geen honden bij. Vlak na mijn mail aan Wilma dat het goed was begon ik te huilen.
De belofte aan Svetka…………… wat ben ik toch een watje.
En Svetka keek me ook zo verwijtend aan, Svetka is een hondje met een echte uitdrukking en ik voelde haar verwijt.
Na een slechte nacht slapen, overleg met Wilma en Patrick besloten we dat Svetka dan toch maar moest blijven.
Beter voor Trees, voor Essie, zelfs voor Stevie die ook al is begonnen met spelen met Svetka en natuurlijk ook voor Svetka die inmiddels wel genoeg had meegemaakt.

En zo hebben we er dus weer een hondje bij.
Svetka, Border Collie mix uit Bosnie.

In de jaren die ze bij ons is groeit ze enorm in haar gedrag. Bijtincidenten gebeuren praktisch nooit meer.
Alleen als vreemde mannen haar verkeerd benaderen kan ze nog wel eens mopperen.
Maar verder is het een heerlijke meid.
We doen ook aan behendigheid. Helaas geen wedstrijden want Svetka vind dat net iets te eng, teveel druk, teveel mensen.
Maar we volgen gewoon cursussen gevorderde en dat gaat prima.

Helaas gaat het met de gezondheid van Svetka iets minder goed.
We zijn er pas achter gekomen dat Svetka een auto imuunziekte genaamd DLE heeft. Dit uitte zich in het verkleuren van de neus en ook het ontstaan van wondjes aan de neus.
Ze moet hiervoor levenslang prednison of Dexamethason slikken.
Tijdens de onderzoeken kwamen we er ook achter dat ze een chronische bronchitis heeft.
Dit verklaard ook haar enorme rustige karakter voor een deel.

Al met al is Svetka gewoon een heerlijke knuffelkont die bij ons op bed slaapt, het liefs de hele dag in je armen ligt en wel mee gaat sporten maar dit dan toch vooral voor ons doet.
Een heerlijk meisje waar we geen minuut spijt van hebben gehad.

Geboren in april 2005 in Bosnie , daar op straat geleefd en puppy’s gekregen.
En nu vooral haar dagen slapend doorbrengen bij ons op bed, wat een verschil van leven.

Svetka, een Bordercollie zonder werkdrift en we noemen haar dan ook onze Border Snollie.