Stevie

 

In april 2004 ging ik samen met een paar vrienden naar Spanje om vrijwilligerswerk te doen in het asiel SCOOBY.
1 van de honden die we daar zagen was Stevie, een blinde kruising reu van een maand of 9 oud.
Hij zou mee gaan naar Nederland om hier geplaatst te worden. Hij werd in het asiel regelmatig gepakt in de roedel en was daarom al in een kleine kennel gezet. Maar door zijn blindheid was hij heel onzeker en elke keer als je zijn kennel in kwam werd je gek van hem. Hij denderde door de poep en plas heen en sprong constant tegen je aan, beet in je kleren en bleef maar contact zoeken.
En toch had ik toen al het gevoel dat er een heel bijzondere hond in deze etterbak verpakt zat.

Stevie en ik vlak voor hij mee ging naar Nederland.

 In Nederland aangekomen zou hij eerst in de opvang van ginn blijven maar hij zou geplaatst worden door pin. Na 1 dag echter hoorde ik al dat hij toch wel erg vervelend was en besloten we dat hij dan maar bij ons in opvang zou komen.
Het was niet makkelijk, hij moest nog ontzettend veel leren en door zijn “handicap” was dat extra moeilijk. Hij kon echt blaffen en trekken naar alle fietsers, auto’s en mensen die langs kwamen met wandelen.

Na een tijdje vonden we een gezin die hem heel leuk vonden en werd hij geplaatst. Helaas was dit niet de juiste match en kwam Stevie na een paar weken weer terug.

Bij ons ging het ook steeds moeizamer, met wandelen in de woonwijk was het een ramp, hij werd alsmaar dominanter waardoor Jessy niet meer door de kamer durfde te lopen, wij waren midden in een verhuizing bezig en tot overmaat van ramp werd 1 van onze honden loops waardoor hij erg agresief werd naar de andere reuen.
Hij zat al een half jaar bij ons in opvang maar we zaten echt met de handen in het haar, hij zat bij ons niet op zijn plek en ook al was ik hardstikke gek op hem er moest een oplossing komen.
Stevie is toen in opvang gegeaan in een pension en kreeg daar gedragstherapie.

Dit is een heel lang verhaal, maar het komt er op neer dat hij 6 weken later weer bij ons terug was, 3 weken pension en 3 weken geplaatst rijker……………… ik bespaar jullie de details. 

 

Hij kwam bij ons terug en inmiddels was er bij ons veel veranderd. We waren verhuist naar een grotere woning, een grote tuin en dus meer ruimte voor hem. Stevie is echt een buiten hond en hij lag echt hele dagen buiten. Lekker te genieten van het zonnetje, te luisteren naar de vogels. Hij rende door de tuin heen en was gelukkig.

Voor ons was het wel heel belangrijk dat Jessy niet meer bang voor hem zou zijn maar we hadden geluk. Jessy had al snel door dat als Stevie in de tuin liep hij hem kon klieren door hem in de kont te happen en dan heel hard weg te rennen. Stevie wist dan niet waar hij was en op die manier kreeg Stevie ook meer respect voor Jessy. Dat probleem was opgelost.
Qua wandelen ging het ook allemaal veel beter omdat we vanuit onze tuin  naar de maas kunnen lopen, we hoeven geen wegen over te steken en komen praktisch nooit mensen tegen. Ideaal dus voor deze hond.

Al met al ging het allemaal best heel goed. Er waren wat problemen af en toe met de roedelleider, maar niet zo onoverkomelijk.
Voor visite kon hij af en toe best klierig zijn.
Maar naarmate Stevie ouder werd, werd hij rustiger en ging het allemaal steeds beter.
Gelukkig, hij hoefde nooit meer weg.

 

 

 Als er 1 hond is die goed met zijn blindheid om kan gaan is het Stevie wel. Hij loopt nooit ergens tegen aan. Of er moet ineens een kruiwagen in de tuin staan. Daar knalt hij gewoon keihard tegen aan dus wij letten met al die blinde kippen hier in huis zowiezo op dat de boel niet teveel verplaatst wordt.
Alleen met wandelen en hij is onzeker dan blijft hij zijn neus in je knieholte duwen. Dat loopt niet altijd even handig en vooral als hij gezwommen heeft kom je dan met een kletsnatte broek thuis.
Stevie is echt gek op zwemmen. Als hij water ruikt of hoort dan wordt hij gek.
Vanwege zijn blindheid gaat hij op geluiden af en is het te gevaarlijk om hem los te laten zwemmen, hij mag dus regelmatig aan een lange lijn in de maas zwemmen. Op die manier kan er niets gebeuren en kan hij genieten van het water. Stel je voor dat hij een boot hoort en er naar toe wilt zwemmen. Nee die lijn is echt noodzakelijk.
Gelukkig hebben we een plek gevonden vlakbij ons, even 5 minuutjes met de auto en dan zitten we in een bos met daarin een groot water waar Stevie zonder lange lijn lekker kan rondlopen en zwemmen. Hij geniet daar enorm van!! 

 

Sinds Stevie wat ouder en volwassener is is hij ook echt een makkelijke hond geworden.
Hij is rustig, lief, aanhalig (zonder dat opdringerige wat hij eerst had)
Hij is sociaal naar andere honden en kinderen!!
Nog nooit heeft hij lelijk gedaan tegen een opvanger.
Het Italiaantje Horus kon  letterlijk over hem heen lopen net zoals Blacky voorheen kon doen (beide ook slechtziend)

Als ik naar bed ga loopt hij met me mee naar boven en gaat naast het bed liggen. Als ik ‘s nachts wakker wordt ligt er 9 van de 10 keer een knuffel of bal naast mijn hoofd.
Als ik die van het bed af gooi staat hij meteen op om hem terug te leggen.
Als ik verdrietig ben is hij de eerste hond die naast me staat om me te troosten, hij likt mijn tranen en maakt me aan het lachen.
Als ik buiten zit ligt hij aan mijn voeten. Als ik in de woonkamer zit ligt hij aan mijn voeten.
Waar hij ook ligt, er ligt altijd een bal en een knuffel naast hem en als hij gaat lopen dan pakt hij beide in de bek en neemt ze mee. 

Deze kleine etterbak is uitgegroeid tot een geweldige hond. Een stabiele goedzak.
Ondanks het feit dat Rocky erg vervelend ging doen naar hem in zijn laatste periode heeft hij toen nooit agresief gereageerd naar hem terwijl ze toen Rocky nog gezond was best een keer geknokt hebben.
Ook met Fellow, die de laatste maanden van zijn leven bijna constant zat te klieren bij Stevie, heeft hij wel een paar keer gereageerd maar nooit zonder reden.
Ik ben zoals iedereen weet gek op windhonden, zal ook nooit zonder windhonden zitten.
Maar een hond als Stevie, zo trouw en volgzaam en heerlijk is ook wel een genot om te hebben.
Hij heeft nog wel zijn streken hoor en omdat hij zo gevoelig is voor mijn gevoelens kan hij ook vervelend zijn als er visite komt waar ik zenuwachtig voor ben of zo.

Maar echt wat ben ik blij dat we doorgezet hebben met deze moeilijke hond. Hij heeft wat tranen en ruzies gekost maar hij is het echt waard geweest.

Stevie is geboren in aug 2003 en is dus ook alweer een volwassen man geworden met de daarbij komende stabiliteit en volwassenheid.