Op een dag was ik samen met Resy van ginn in een Nederlands asiel om 2 whippetkruisingen op te halen en toen zagen we daar een hondje liggen. We vroegen wat er met dat hondje aan de hand was, hij had zijn pootje ingetaped en keek ontzettend zielig.

Er werd ons verteld dat dit hondje gevonden was met een verbrijzeld pootje maar dat hij vals was en dat hij daarom niet geholpen werd. Als de termijn verstreken was dat zijn eigenaar hem op zou kunnen eisen zou hij ingeslapen worden………….

Gelukkig wilde ginn dit hondje helpen en namen we hem mee naar de opvang.

Hij hapte inderdaad en dus kreeg hij een korfje om, maar lig jij maar eens in een koud asiel met een verbrijzeld pootje, angstig en alleen, dan hap je ook, dus wij hadden er alle vertrouwen in dat dit alleen een uiting was van angst en pijn.

Dit moest goed gaan komen.

In de opvang werd hij geopereerd aan zijn pootje en langzaam kreeg hij wat meer vertrouwen in mensen. Hij liet zich door bekende al aaien en het werd tijd dat hij zou leren aan de riem te lopen. Ik was helemaal stapel op dit hondje en daarom zei ik in eerste instantie hem niet op te willen vangen. Ik wist dat als hij eenmaal bij ons zou zijn hij niet meer weg zou gaan.

Toch kwam hij op 22 -12-2002 bij ons in opvang en wij zouden hem moeten leren aan de riem te lopen.

Het lopen aan de riem was een ramp, hij was doodsbang, en als wij met de riem aan kwamen lopen begon hij te happen. We konden hem wel al aaien dus in vervolg moesten we hem eerst een korfje om doen, daarna de riem en dan proberen te wandelen. Nou dat ging mooi niet door.

Ik tilde hem dan op en ging in de voortuin met hem staan. Patrick ging dan met de andere honden lopen, wij hoopte dat hij met de andere honden wel mee zou willen maar nee helaas, als Patrick terug kwam stond ik nog steeds in de voortuin.

Ik heb hem na diverse pogingen opgetild naar de overkant waar een veldje was, een lange lijn eraan gedaan en met het gooien van stukjes kaas kregen we hem aan het lopen.

Alleen thuis zijn was ook een ramp, janken als wij weg waren en dus nam ik hem mee naar mijn werk. Dat was niet zo een groot succes want als ik uit zicht was begon hij te janken. En dat kan niet op je werk…….. Dus werd hij als ik moest werken naar mijn ouders gebracht. Toen ik belde hoorde ik hem op de achtergrond al jammeren………. Hmmm ook geen succes dus.
Maar toen we na diverse pogingen thuis kwamen zag ik dat hij zo blij was weer thuis te zijn en de honden te zien dat ik hem als test alleen liet en vanaf dat moment ging het prima.

Er reageerde maar weinig mensen op hem en de mensen die reageerde waren niet geschikt. Althans in het begin was het best een hondje met gebruiksaanwijzingen dus was het moeilijk daar geschikte mensen voor te vinden. Al snel werd dan ook besloten dat hij gewoon ons hondje bleef .

Het lopen aan de riem ging inmiddels goed en zijn angst was ook een heel eind weg.

Ondertussen is hij uitgegroeid tot ons eigen mongooltje. Dit hondje kan gewoon niet normaal doen.

Als je door de kamer heen loopt rent hij hard achter je aan en bijt in je billen, visite waarschuw ik tegenwoordig maar dat dat kan gebeuren, hij bedoeld het absoluut niet kwaad maar je kan er wel van schrikken natuurlijk.

Met de honden speelt en rent hij en hij kan ook heerlijk knuffelen met ons en de andere honden.

Al met al is hij uitgegroeid tot een vrolijk en maf mongooltje waar we enorm gek op zijn.

Dat hij maar 3 pootjes heeft is voor hem absoluut geen handicap en mensen hoeven hem echt niet zielig te vinden. Hij rent, springt, en doet alles wat een hond met 4 pootjes ook doet.
Alleen krabben aan 1 kant is wat lastig en daar helpen wij hem dan vaak even mee.

Chaos kan trouwens wel vreselijk grommen, je lacht je dan rot. Niemand neemt hem serieus, ook de honden niet. Hij heeft als tik dat hij heel hard door de tuin rent, en dan al grommend tegen een hond aanspringt. Ze lachen hem nog net niet uit maar het scheelt niet veel.

Ik heb hem ook iets aangeleerd wat eigenlijk heel dom is van mij .

Met het eten geven ben ik 1 keer hem aan blijven kijken, met mijn hoofd vlakbij zijn hoofd en alleen maar kijken. Hij begon toen zachtjes te grommen, maar zoals ik al zei, niemand neemt hem serieus. Ik maakte er echt een spelletje van en Chaos vond het geweldig, hij ging steeds harder grommen en als ik dan met mijn hoofd tegen zijn hoofd aan ging dan was het over. En ik kan trouwens ook gewoon met mijn hand in zijn bak. Gewoon een heel dom spelletje.
Die ene keer dat spelletje spelen met hem heeft ertoe geleidt dat als ik de bak voer voor hem neerzet hij me aan gaat kijken en gaat grommen, op een speelse manier, lekker uitdagend om nogmaals dat spelletje te doen.
Toen mijn broer laatst op paste omdat wij 1 weekendje weg waren was ik dat vergeten te vertellen en toen we thuis kwamen zei hij tegen ons, Die Chaos is wel fel op zijn voer he . OOPS

Ja het is niet opvoedkundig en je moet wel weten bij welke hond je dit doet, maar gelukkig is Chaos een heerlijk watje.

Ook van Chaos hebben we geen moment spijt gehad. Hij is ons heerlijke vrolijke gekke mongooltje en we hopen dat hij gewoon nog heel lang zo idioot blijft rond rennen en grommen zodat we nog heel lang van hem kunnen genieten.

We verwachten dat Chaos geboren is in 2001 en we beginnen nu langzamerhand wel te merken dat het een wat oudere hond wordt.
Lang loslopen betekend de dag erna stijf. En hij begint wat kwaaltjes zoals urine verlies te vertonen.
Ondanks de leeftijd en zijn kwaaltje is hij nog altijd even gek en als je hem ziet “spelen” met Jayson dan lach je je rot.
Jayson is tot nu toe de enige hond die enig respect toont aan Chaos.

Laatst kregen we een mail van het magazine Me and My dog.
Ze hadden op onze website gezien dat we hond met handicap hadden en vroegen of wij een stukje wilde schrijven over het leven met zo een hond.
Nou natuurlijk wilde we wel een stukje schrijven over onze Chaos,
En van de week viel het blad in de bus, en we zijn er hartstikke trots op!