Toen ik 3 jaar was kregen we thuis een hond. Een Duitse Staande kruising van een boerderi ergens in de buurt.
Hij heette Whiskey.

De beste vrienden van mijn ouders namen een zusje en die werd origineel Scotty genoemd.
Samen waren ze dus Schotse Whiskey.

Mijn moeder vertelde me dat ze deze hondjes achter op de scooter heeft gehaald. Daar kan ik me nu echt niets meer bij voorstellen maar toen kon dat blijkbaar allemaal nog.

Whiskey is altijd mijn maatje geweest. Ik heb zulke mooie herinneringen aan deze hond.

We woonden in een huis zonder verwarming en hadden dus alleen in de woonkamer een kachel. De winters waren dus best koud in huis en ik weet nog dat ik dan ‘s morgens opstond en naar beneden rende en voor die kachel ging zitten.

Whiskey zat altijd aan mijn voeten en samen vertoefde we heel wat uurtjes voor deze kachel.
Ik mijn ontbijt nuttigend, een boek lezend of gewoon knuffelend samen met Whiskey.

Door deze hond is mijn liefde voor honden ontstaan en wist ik diep van binnen dat ik altijd honden wilde hebben.

Whiskey was een bijzondere hond. Niet de meest makkelijke hond, hij was de schrik uit de buurt.
Waarschijnlijk omdat mijn vader bang was voor honden dat hij heel agresief werd naar andere honden. Mijn vader beschermend………..???

Vooral poedels had hij een hekel aan, ik vraag me nu nog af of mijn vader soms extra bang was voor poedels en dat hij dit voelde .

Ik ken nog het verhaal van het vriendje van mijn broer, die wilde wel even met Whiskey gaan rennen. Nou was Whiskey best sterk dus we zeiden nog, niet doen want je kan hem niet bijhouden hoor.
Natuurlijk wel doen en daar ging hij, het begon rennend en hij eindigde vallend , zijn arm was gebroken.
Of die keer dat mijn vriendinnetje hem vast hield en ik haar op het hart drukte dat ze hem niet los mocht laten want hij was niet zo aardig naar andere honden. Nee dat zou ze echt niet doen……….. De eerste de beste hond die we tegenkwamen maakte haar zo aan het schrikken dat ze acuut de riem los liet en Whiskey achter die hond aan ging.

Of toen ik ging puberen en jongens begon te ontdekken. Ik heb denk ik nooit zo vaak de hond uitgelaten als toen.

Toen Whiskey 13 jaar oud was hebben we hem moeten laten inslapen vanwege uitgezaaide kanker.
Als 16 jarig meisje heb ik heel wat tranen gelaten over deze lieverd. En ik kan me nog 1 ding heel goed herinneren en daar kan ik nu nog verdrietig om worden.
Ik beloofde hem toen we naar de dierenarts gingen dat hem niets zou overkomen.
Deze belofte heb ik niet waar kunnen maken en daar heb ik me jarenlang schuldig over gevoeld.

Natuurlijk was dit de beste oplossing voor hem. Hij had pijn, liep heel slecht en wilde praktisch niet meer eten. Maar dat besef kwam allemaal veel later pas.

Ik was tenslotte mijn maatje kwijt………………..

Whiskey, een pracht van een hond, met een gouden karakter.

Helaas toen nog geen digitale camera’s maar door deze hond is mijn liefde voor honden ontstaan.