In augustus 2007 kwam onze Ugli bij ons wonen.
Zijn naam dankt hij aan zijn uiterlijk. Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag was, jeetje wat ben jij lelijk!!

 

 In aug 2007 vertrok ik naar Spanje voor vrijwilligerswerk in een asiel in Vic. Eenmaal aangekomen in het asiel zagen we hem al zitten.
Een klein oud mannetje, lelijk, krom en stinken.
Maar op de een of andere manier trok hij wel onze aandacht.
We hadden in de eerste instantie nog helemaal niet in de gaten hoe vies hij was, dus heeft Natas hem nog lekker in haar armen genomen voor een knuffel.
Toen ik hem daarna in mijn armen nam en hem eens goed bekeek zag ik dat hij onder de vlooienpoepjes zat. Verder had hij dikke vieze schilfers en hij was gewoon GOOR!!

Maar ja , dat bekkie he, hij had ons betoverd.
En op de een of andere manier vond hij mij erg leuk want elke keer als ik een foto van hem wilde maken dat hij op de grond stond liep hij maar achter me aan.
Uiteindelijk heb ik Natasja de camera gegeven en heeft zij foto’s van hem kunnen maken terwijl hij bij mijn voeten bleef staan.

 

Het was zelfs al zo erg dat toen we de kennel uit waren gegaan en even later weer langs liepen hij helemaal stond te kwispelen en te “schreeuwen” naar ons.
Tja wat doe je dan, meenemen maar hè!
Dus namen we hem mee naar het hotel voor een lekkere wasbeurt.
In de auto zat hij bij mij op schoot en ik durfde hem amper vast te houden. Oh wat voelde wij ons vies. Aangekomen in het hotel was het eerste wat we deden de kleine Ugli in bad zetten voor een wasbeurt. En daarna nog maar een wasbeurt.
We hebben hem daarna lekker afgedroogd, een flinke ampul frontline in de nek geduwd en hij viel daarna doodmoe in slaap op een dekentje.
Wij zijn toen rustig een pizza gaan eten, toen we terug kwamen lag hij er nog te slapen.

De zondag zijn we weer naar het asiel gegaan en Ugli ging weer mee naar het asiel.
In het asiel hebben we hem weer in een kennel gedaan, oh wat was dat moeilijk.

Maar in de auto was veel te warm en in het hotel de hele dag wilde we ook niet doen.
Dus dan maar weer even in een kennel.
Nou elke keer als we langs kwamen was het raak, roepen om ons en springen en kwispelen. Hoe snel zo een hondje dan toch weer gehecht raakt aan je……………

 Terwijl wij deze dag bezig zijn met de honden komt de tolk van de eigenaresse van het asiel om even wat afspraken te maken.
Natasja spreekt een paar woorden Spaans maar deze mensen geen Engels.
Er is wel 1 medewerker die Engels spreekt en normaal regelen we altijd alles met hem. Maar nu komt er dus een echte tolk.
We vragen wat Beatrice weet over Ugli en ze verteld dat hij een dag of wat eerder was gebracht door een vrouw die gezien had dat hij uit een auto werd gegooid.
Hij zat onder de vlooien en andere rare dingen en ze hadden hem een vlooienbehandeling gegeven.
Ach gossssss, dat arme mannetje uit de auto gegooid. Wat een rotmensen heb je toch……………

In Nederland aangekomen was het KOUD! Gewoon maar 15 graden of zo terwijl het in Spanje overdag 35-39 graden was. Brrrrrrr
Toen Patrick Ugli zag had hij zoiets van Ohhhhh Neeeeeeee. Geen hond erbij.
Maar gelukkig ging hij overstag en mocht Ugli gewoon bij ons blijven.
Een paar maandjes vertroetelen en liefde geven. Erg veel langer zal het niet zijn gezien zijn conditie, maar die maandjes heeft hij dan toch maar mooi gehad.

 

 

 Ugli knapt bij ons enorm op. Wordt wat dikker, tandjes worden schoon gemaakt.
Zijn vacht wordt dikker en het wordt een echt hondje met pit.

Hij heeft wel al wat mankementjes.
Zijn ene oogje produceert totaal geen traanvocht dus dat moeten we veel zalven en druppelen.
Zijn achterhand wil niet meer helemaal wat hij zelf wil. Soms zakt hij dus door zijn achterhand heen, maar soms rent hij ook door de kamer alsof hij een jonge pup is.

Op 30 maart 2009 moeten we Ugli in laten slapen omdat hij volgens ons echt niet meer kan genieten van zijn leventje.
Hij heeft al eens een hersenbloeding gehad en daar van hersteld. Maar nu blijft hij onrustig, rondlopen, geen rust kunnen vinden.
De dierenarts komt op 30 maart bij ons om te kijken naar Ugli en te kijken hoe we verder moeten of………….
We hebben samen zijn klachten op een rijtje gezet, zijn verwardheid, niet meer willen eten, veel drinken en veel plassen, maar vooral zijn onrust.
Het lijkt erop dat hij falende nieren had en dat hij zichzelf daardoor aan het vergiftigen was. Dat zou al zijn klachten verklaren.
Samen hebben we besloten Ugli te laten gaan.

Na 20 maanden scheiden onze wegen, maar in mijn hart blijft hij altijd bij me