Vlak na het overlijden van Gordo kwam er een nieuw transport aan in Nederland met hondjes uit Spanje. 1 van die honden was een reu die er niet al te best uit zag. Tinus, een Galgo reu met een hele dunne vacht, rode huid, schilfers en we vertrouwde het niets. Helaas, deze hond bleek ook Leishmaniose en Ehrlichia te hebben.

Ik wilde hem wel opvangen en Patrick vroeg me of ik hem dan wel weer kon herplaatsen. Hij wist inmiddels wel hoe ik in elkaar zat met zieke hondjes .

Ik zei eerlijk dat ik dat niet kon en dus liet ik Tinus in de opvang in Nederweert zitten. Toen ik naar huis reed belde ik hem op om te zeggen dat ik er aan kwam. Hij vroeg me of ik Tinus bij me had en toen ik zei Nee want ik weet niet zeker of ik hem kan plaatsen zei hij mij dat ik hem toch maar mee moest nemen.
Wat een kanjer he
En zo kwam op 21 mei 2005 Tinus in ons leven.

 

Tinus kwam bij ons en we gingen zijn ziektes te lijf. Uit bloedonderzoeken bleek dat de nieren ook niet helemaal goed waren.
We begonnen met de anti biotica om zijn Ehrlichia aan te pakken en daarna kreeg hij een maand lang injecties en de tabletten Allopurinol tegen de Leishmaniose.
Zijn vacht was zo dun en zijn huid leek net perkament dat we hem regelmatig lekker helemaal insmeerde met olie en daarna in handdoeken wikkelde zodat het lekker kon intrekken.
Eerst werd Tinus zo ontzettend ziek dat we hem van de site haalde en besloten dat hij onplaatsbaar was.
Hij at een week niet, we maakte ons vreselijk veel zorgen en we dachten dat hij het op dat moment niet zou redden. 

Wonder boven wonder knapte hij toch ineens enorm op. Zijn vacht werd dikker, hij begon weer te eten en werd lekker dikker.
Hij werd hardstikke vrolijk en knuffelig en was echt een gekke jongen.
Soms kwam hij als een gek aanrennen en sprong zo op je schoot, 30 kilo hond ineens op schoot is niet niks

 

Hij was zo enorm opgeknapt en dat gaf zo een goed gevoel.
We hebben echt een jaar lang een leuke vrolijke hond in huis gehad. Hij was zo blij, zo sociaal met de andere honden en naar ons toe een grote knuffel. Ook de visite kon altijd rekenen op een schoothond als hij in de buurt was.

Na dat jaar begonnen zijn tandjes toch wel erg achteruit te gaan en stopte hij weer met eten.
We waren bang dat dat door zijn slechte gebit kwam en wilde zijn gebit flink onder handen laten nemen maar daarvoor moesten we wel zijn nieren en lever en totale bloedbeeld laten controleren.
Dit was echt waardeloos slecht. We schrokken hier enorm van..

Wat nu………….
Na veel nadenken en overleggen met de dierenarts besloten we dat we toch zijn gebitje moesten laten doen want hij at niet meer en als hij ergens lag dan kwam er gewoon al wat bloed uit zijn bek.
Het schijnt vaker voor te komen bij nierpatienten dat het gebit heel snel heel slecht wordt. 

De ingreep verliep prima. Hij lag die dag ook nog aan het infuus om de nieren te spoelen ter ondersteuning>
Hij kreeg medicijnen om de nieren te helpen en ook zijn dieet werd aangepast.
Pijnstillers kwamen er ook nog bij en meer konden we even niet doen.
Helaas gaven de testen die we nu bijna elke 2 weken namen aan dat zijn nieren in sneltreinvaart verslechterde.

En toen brak de periode aan dat zijn vrolijkheid verdween en hij  lag te piepen van ellende.
Wederom moesten wij de moeilijke beslissing nemen om deze lieverd te laten gaan. Op 8 augustus 2006 is hij ingeslapen.

We zijn blij dat Tinus toch nog een jaar lang genoten heeft en zich niet ziek heeft gevoeld. Toen hij in huis kwam hadden we dit eigenlijk al niet meer verwacht.

Dus die 12 maanden zijn gewonnen tijd.

Maar dat maakte het verdriet en de pijn van zijn  verlies niet minder…………