Een week nadat we Trotsky hadden laten inslapen was ik in Roermond aan het helpen. Er zat daar een heel lief bang galgo teefje wat door niemand mee werd genomen omdat ze zich niet liet benaderen.
Ondanks het verdriet om Trotsky had ik wel heel sterk het idee dat ik dit meisje wilde helpen en na 1 telefoontje met Patrick was het duidelijk. Ik ging Tiara mee nemen naar huis.
Thuis gekomen bleek er wel een communicatiestoornis te zijn geweest tussen ons, want Patrick dacht voor opvang en ik bedoelde voor houwes, maar ook dat vond hij gelukkig prima . 

Voor ons was ze gelukkig al vrij snel niet meer echt bang. Ze lag na 1 dag al lekker tegen Patrick aan op de bank.
Natuurlijk als we met onze armen zwaaide of met iets in onze handen op haar af liepen dan schrok ze wel en rende ze meteen toch weer weg. Maar ze knapte heel snel op en werd een leuke speelse dame.

 

Toen Tiara een tijdje bij ons was kregen we wat problemen met haar. Ze ging ineens heel erg uitvallen naar Special en Missy en als we haar corrigeerde werd het alleen maar erger. En even later kon ze dan gewoon weer als dikke maatjes tegen hun aan liggen.
Omdat we er zelf niet uitkwamen hebben we een gedragstherapeut gemailt en de hele situatie uitgelegd. Iemand zei ons dat we haar maar moesten herplaatsen maar die gedachte was nog niet bij ons opgekomen en zouden we ook echt niet zomaar doen.
Die gedragstherapeut vertelde ons dat Tiara een hele onzekere hond was en dat zij, als zij veel aandacht kreeg van ons, onzeker werd over haar plek in de roedel.
Hij gaf ons wat tips van dingen die we moesten aan passen en dat waren echt maar een paar kleine dingetjes.

Apart eten, niet meer op schoot of op bed en als ze al uitviel tegen 1 van de andere honden dan moesten we niet haar bestraffen maar die hond weg sturen. En verhip,,,,,,,, met een dag of 2 a 3 merkte we al zoveel verschil en nog een paar dagen later waren de problemen voorbij.
Heel af en toe waren we zo eigenwijs om haar toch op schoot te nemen en dan viel ze meteen terug in haar oude gedrag.
Soms denk je wel wat zielig dat ze niet meer op schoot mag, maar eigenlijk is het veel zieliger voor haar om haar wel op schoot te nemen omdat ze dan heel onzeker wordt in haar gedrag.
Dus als wij ons netjes aan de regels houden is Tiara het meest gelukkig 

 

 

 Inmiddels is Tiara alweer een aantal jaren bij ons. Voor ons is er geen angst meer te zien maar voor vreemde blijft dat er wel een beetje in zitten. Ze is niet meer echt bang voor vreemde maar eerder behoedzaam. 

Naar wandelingen namen we haar de eerste jaren nooit mee omdat ze grote groepen mensen wel heel eng vond. Dan liep ze ook bij ons weg.
Nu ze wat ouder wordt gaat ze wel mee op grote wandelingen en is ze niet meer zo angstig. Dit gaat eigenlijk heel erg goed.
Alleen loslopen lijkt met de jaren juist minder goed te gaan als beter.
Als ze los loopt dan gaat ze toch op zoek naar konijntjes en daarbij gaat ze echt de struiken in, blijft wel in de buurt, maar komt gewoon niet meer als je haar roept.
We laten Tiara dan ook zelden los omdat we te bang zijn dat we haar op die manier kwijt raken.

Verder is Tiara echt zo een heerlijk rustig en braaf hondje. Ze is nooit ziek, kan prima met de andere honden en veroorzaakt nooit problemen. In huis is ze heerlijk rustig. Hoe oud ze is, is schatwerk. We denken dat ze ergens in 1996 geboren is.

.

 

In 2011 zien we duidelijk dat Tiara slechter wordt. Ze loopt vreselijk sloom als we gaan wandelen.
We besluiten dan ook al snel dat Tiara niet meer mee gaat naar het bos, het wordt gewoon teveel voor haar.
Thuis blijven vind ze geen probleem want dan krijgt ze een lekker kluifje.

Eind 2011 valt steeds meer op dat Tiara slechter wordt. Ze valt af, eet ontzettend veel. Is echt enorm dwangmatig naar eten aan het zoeken.
Ze drinkt heel erg veel, plast veel en zakt steeds vaker door haar pootjes heen.
We gaan met haar naar de dierenarts en ze voelen een verdikte klier in haar keel die ook pijnlijk is. Er wordt een punctie genomen en bloed afgenomen.
Er komt niets uit deze onderzoeken.
Er wordt een echo en een foto gemaakt van haar buik, haar urine wordt onderzocht. Helaas vinden we geen duidelijke aanwijzingen voor een aandoening.
Toch zien we Tiaar bijna met de dag slechter worden.
Ook de dierenarts die haar ziet vind haar met elk bezoek slechter worden.
Een laatste optie is een cushing test maar ook daar komt niets uit……………

In overleg met de dierenarts besluiten we dan om haar in te laten slapen.
Op 14 februari 2012 komt de dierenarts bij ons thuis om haar te laten gaan. En weer zegt de dierenarts dat ze achteruit is gegaan.
Als ze van de bank wil komen valt ze om…. Voor ons een teken dat dit echt de juiste beslissing is, maar oh wat is dit toch altijd moeilijk.

Lief Tiaartje, het ga je goed meis!!!!