Onze Once in a lifetime hond Santos. 

Voor stichting ginn vingen we af en toe hondjes op en Santos was er daar 1 van.
Een lieve oudere jongen, rustig en een beetje depresief toen hij in Nederland aankwam.
We waren al een beetje erg verliefd op hem toen we toch een super baasje dachten te vinden. Hij werd geplaatst bij een gezin met nog een hondje maar helaas, of eigenlijk gelukkig, kwam hij terug.

De reden laten we maar in het midden en nadat ik van de schrik bekomen was besloot ik dat als hij dan terug kwam hij ook nooit meer weg zou gaan.

 

Toen hij terug kwam was het alsof hij nooit was weg geweest.

Santos was een makkelijke hond, de meest makkelijke hond die je maar kon hebben. Hij kon overal los lopen, kon overal mee naar toe, was lief voor elk mens en dier.
Ik stond wel eens op stands voor ginn en Santos ging dan altijd mee. Iedereen was weg van hem en met zijn voorkomen heeft hij veel mensen aan een Galgo geholpen. Santos zelf hadden we elke keer wel bij iemand anders kunnen plaatsen maar hij was van ons en zou nooit meer weg gaan.
Op sommige stands waren ook veel andere dieren, van grote honden tot kleine fretjes en Santos liep overal gewoon los tussendoor. Zelfs een loslopende fret die voor zijn voeten liep deed hij niets.

Ik kan me nog een keer herinneren dat hij op een man afliep met 3 Chihauhau’s en dat die man al paniekerig begon te reageren. HELLUP een grote zwarte hond  Zijn 3 Chihauhau’s hadden meer lef en begonnen als een gek te keffen naar Santos die met een grote sprong in de lucht de benen nam.
Onze held. Al met al kun je wel zeggen dat Santos de meest makkelijke en vriendelijke hond was die je maar kon wensen.
Wij zeggen altijd dat je zo een hond maar 1 keer in je leven krijgt. En dan is dat echt een cadeautje.

Met wandelen liep hij altijd los, langs de weg deden we hem uit voorzorg wel aan de riem, maar soms kwamen we thuis en dan kwamen we er achter dat hij gewoon nog los achter ons aan wandelde. Juist omdat hij nooit weg liep vergat je die riem nog wel eens. We woonde wel rustig en hoefde maar 1 keer over te steken, maar dat maakte ook niets uit want hij liep toch strak achter ons. 

Als hij begon te rennen lachte je je kapot. Hij kon echt niet hard rennen en zijn lange poten sloegen alle kanten op.
Hij rende graag met de honden. Hij genoot altijd zichtbaar van de wandelingen.
Elke grote wandeling, elke meeting en elke stand waar wij stonden was hij erbij. Liep los rond en regelmatig kwamen kinderen vragen of ze even met Santos mochten wandelen.
Santos vond alles goed en ging altijd gewillig mee wandelen met die kinderen. Hij trok dan niet aan de riem en bleef braaf bij ze in de buurt. 

Toen Santos bij ons kwam op 31 augustus 2001 was hij al een wat oudere hond. Ik denk een jaar of 8 of 9.
In 2005 merkte we dat Santos niet zo lekker in zijn vel zat. Het was subtiel omdat hij altijd al zo rustig was dus we maakte een afspraak om hem een keer te laten controleren door de dierenarts. Het was tenslotte al een oude hond.

Vlak voor we de afspraak hadden liep hij ineens enorm mank en had een gezwel op zijn heup. We mochten natuurlijk meteen langs komen en er werd een foto gemaakt.

Deze zag er niet veel belovend uit maar door de zwelling was het niet zo heel duidelijk. Een week later moesten we terug komen als de zwelling verdwenen was en dan zouden er nieuwe foto’s gemaakt worden.
Waar we bang voor waren werd werkelijkheid. Santos had botkanker.

Botkanker is vreselijk pijnlijk en de kans dat de botten zomaar breken is dan heel groot. Het advies van de dierenarts was dan ook heel duidelijk………………..

Op 16 november 2005 werd onze kanjer ingeslapen.
We hadden het er heel moeilijk mee maar de dierenarts verzekerde ons dat dit echt het beste was voor hem.
Het was een afscheid van een bijzondere hond, onze Once in a lifetime hond. 

We beseffen ons heel goed hoe veel geluk we hebben gehad dat we zo een bijzondere hond in huis hebben gehad. Sommige mensen hebben hun hele leven honden maar komen nooit zo een kanjer tegen als onze Santos was.