Na Rocky besloten we al snel dat we er een derde hond bij wilde en weer via Rita (www.nederlandsegreyhoundclub.nl) kwamen we aan een adres waar pups waren.

Toen deze pups 5 weken oud waren zijn we gaan kijken en we waren natuurlijk helemaal enthousiast.
Op 29 december 1995 waren ze geboren en in maart 1996 gingen we onze nieuwe aanwinst halen.
Het was een gestroomde reu, we noemde hem Runner.

Ook Runner was weer een hele makkelijke pup, al zat er zeker meer pit in als in Rocky. Hij had een duidelijke eigen wil en was soms hondsbrutaal.
Hij kon je aankijken met een blik waaruit duidelijk bleek dat hij het ergens niet mee eens was.
Hij had een tik waarbij hij, als hij los rende, keihard langs je heen rende, in je handen beet en weer heel hard weg rende. Je kreeg hem dan niet te pakken en hoe kwader je werd hoe meer schik hij had.
Maar echt kwaad kon je niet op hem worden, misschien voelde hij dit ook wel.

Ook met Runner gingen we trainen om wedstrijden te lopen. Hij was snel en goudeerlijk.
Het was leuk om met hem bezig te zijn omdat Runner enorm veel schik had in het rennen. We hadden dan ook hoge verwachtigen van deze kanjer.

Helaas kreeg Runner al op jonge leeftijd epileptische aanvallen. Natuurlijk was het rennen toen afgelopen want we vonden het veel te gevaarlijk om hem te laten rennen met het idee dat hij tijdens een ren een aanval zou krijgen met alle gevolgen van dien.
Helaas werkte de medicijnen niet bij hem waardoor de aanvallen steeds vaker en heftiger terug kwamen.
Soms kreeg hij 3 aanvallen achter elkaar en konden we weer naar de dierenarts voor valium om hem weer rustig te krijgen.
Verschillende soorten medicijnen hebben we geprobeert en elke keer leken ze te helpen, maar al snel volgde de aanvallen elkaar weer sneller op.

Helaas waren ook de kruisbanden van Runner in zijn groei zo beschadigd, waarschijnlijk door deze aanvallen, dat hij pijnlijke pootjes kreeg. Een operatie was eigenlijk niet mogelijk vanwege zijn aanvallen en dat maakte het allemaal extra moeilijk.

Ik weet nog dat hij midden in de nacht een keer een aanval kreeg en van de bank af viel bovenop Rocky. Die schrok zich helemaal lam en rende bang weg. Runner was na een aanval altijd heel onzeker en wilde dan juist bij Rocky zijn die nu ineens bang voor hem was. Dat was eigenlijk heel zielig.
Gelukkig waren ze al snel weer de beste maatjes en had Runner altijd veel steun aan Rocky.

En zo hadden we ineens een andere hond. Runner was veranderd van een vrolijke ondeugende stoute jonge hond in een hond die last van zijn knietjes had, die als een zombie rondliep door de medicijnen. Hij was angstig en schrok overal van en de aanvallen kwamen sneller en heftiger.
Na veel overleg met de dierenarts hebben we besloten dat dit geen leuk leven was voor Runner en hebben we hem in laten slapen.
Ik weet het nog goed, het was de verjaardag van mijn moeder. 26 augustus 1997.

We hebben hier enorm veel verdriet van gehad, natuurlijk. Hij was nog veel te jong om al ingeslapen te worden. Maar voor ons is kwaliteit van leven veel belangrijker als kwantiteit en daarom zijn we tot deze beslissing gekomen.

Gelukkig zijn er veel honden die wel goed reageren op de medicijnen waardoor deze beslissing bij Epileptie niet altijd genomen hoeft te worden.
Runner zullen we altijd herinneren als een vrolijke maffe speelse hond die idolaat was van Rocky.