Nadat we Mr. Trotsky hadden gehaald kwamen we er achter dat er ook een organisatie in Nederland zat om de Spaanse Galgos te redden.
We melden ons aan voor vrijwilligerswerk en een van de dingen die we deden was een hondje ophalen in een asiel.
Het was een sneu verhaal. Ze was geplaatst geweest en na vele omzwervingen en ellende was ze in het asiel terecht gekomen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, een hondje redden die dan in het asiel komt, dus werd ons gevraagd of wij die wilde gaan ophalen.

Op 23 augustus 2000 reden we ‘s avonds naar het asiel en mochten we haar meenemen. Het was een kruising Galgo Pointer ruwharig en haar naam was Mitzy.
We vonden haar gelijk erg schattig en toen ze bij thuiskomst tegen Special aan kroop en beide een diepe zucht slaakte was het voor ons wel duidelijk. Zij bleef bij ons .
En zo kwamen we aan ons eerste teefje, inmiddels ons 5e hondje. Haar naam Mitzy werd omgedoopt tot Missy omdat dat wat lekkerder in de mond lag.

 Missy was een heerlijke speelse tuttebel en helemaal gek van Special. Die 2 waren echt uren samen aan het spelen en vielen daarna samen in slaap. Het was een leuk stel.
Toen ze kwam was ze denk ik nog niet zo heel oud. Ze was onderdanig naar de andere honden en lag altijd wel tegen een andere hond aan.
Het enige was ze overgehouden had aan haar avontuur in Nederland was dat ze vreselijk bang was om achter gelaten te worden. Ze werd heel nerveus als je haar alleen meenam en ze bleef dan achter je aan lopen tot we weer naar huis gingen.

Om haar wat zekerder te maken en haar wat beter te leren luisteren als ze buiten los liep zijn we samen naar cursus gedaan.
Ze deed het eigenlijk best heel goed voor een Spaans asiel zoekertje. Het enige was ze echt eng vond was staan en betasten maar mijn beste vriendin gaf de lessen en dus konden we dit heel langzaam en voorzichtig oefenen.
De gekke tut vond dan zelfs mij eng.
De eerste les deed ze de opdracht ”zit en blijf” en “af en blijf” perfect. Daarna ging het niet 1 les meer echt goed dus we zaten met het examen behoorlijk in spanning.
Maar jawel, op examen deed ze het prima, iedereen stond met ingehouden adem te kijken en ze bleef net zo lang liggen en zitten als nodig was.
Ze slaagde en ik was beretrots op haar. Maar het mooiste en belangrijkste was dat ze buiten los beter luisterde en zekerder werd van zichzelf.

We schreven ons ook nog in voor de vervolgcursus, maar daarbij moesten de oefeningen los en het eerste wat ze deed als ze los was, was rondjes rennen op zoek naar konijntjes. Die cursus lieten we dus voor wat het was, het belangrijkste was bereikt tenslotte.

 

Toen Trotsky ongeveer een half jaar dood was hebben we Missy getest op dezelfde ziekte omdat ze steeds een ontsteking in haar neus had. Mijn dierenarts dacht dat ik overdreef maar ik moest en zou haar getest hebben en toen de uitslag positief bleek te zijn was ik behoorlijk overstuur. Ik was als de dood dat ik dit lieve meisje ook al kwijt zou raken aan deze rotziekte en ben me als een gek gaan verdiepen in deze ziekte.
Uiteindelijk zijn we haar gaan behandelen met Allopurinol en na een half jaar waren de klachten weg en waren de bloedonderzoeken goed.
Hoeraaaa slag 1 was gewonnen.

Missy was een pittig meisje en van onzekere puber is ze  uitgegroeid tot een dominante dame. Gelukkig niet vervelend dominant maar ze is duidelijk de baas onder roedelleider Rocky.
Ze was echt ons meisje en sliep elke nacht in bed, onder de dekens, tegen Patrick aan. Het is een vreselijke lieve hond, aanhalig en gevoelig. Als je op bed met haar wilt spelen dan gaat ze op haar kop staan, lijkt dan net verlegen.

Missy is ook zo een hondje die altijd overal mee naar toe kon. Sociaal met andere honden. Los lopen geen probleem.
En een heerlijk lief meisje.

Helaas hebben we in januari 2009 plots afscheid moeten nemen van onze lieve Missymeis.
De ene dag wilde ze niet mee uit en piepte ze wat, heel bijzonder voor Missy dus meteen naar de dierenarts. De uitslagen die we na bloedonderzoek kregen waren vreselijk!!
De lever was kapot, nieren aangetast, bloedarmoede, noem maar op.
Binnen een week takelde ze zo af dat we haar hebben laten gaan.
De leishmaniose was ineens opgevlamt en heeft haar van ons weg genomen.
Een half jaar ervoor hadden we alles nog laten testen en was alles goed, en nu was ze binnen 1 week van een gezonde vrolijke meid veranderd in een doodzieke hond zonder kans. Dit was erg moeilijk voor ons.

 Ook Missy is zo een hondje die altijd een plekje in je hart zal blijven houden.

 

Klik op de foto om hem in groot formaat te zien: