Het verhaal van Fellow de border collie had ik al gevolgd toen hij op de site stond als Blues. Hij zat in het asiel met het verhaal dat hij slecht in de kennel kon, rondjes draaien en staart kapot bijten.

 

Later kon ik het op het BC forum verder volgen omdat iemand hem had geadopteerd en weer terug gebracht naar het asiel.
Ik was er echt ziek van, die hond liet me niet los, maar was het slim om zo een hond in huis te halen…………..  

Toevallig ken ik de mensen van het asiel waar Fellow zat.
Ik zat eigenlijk te popelen om ze te bellen voor meer info.
Op een zaterdag reed ik langs het asiel en mijn vriendin en we zeiden nog tegen elkaar, zullen we gaan kijken, maar we hebben het niet gedaan omdat we wisten dat ik hem dan zou meenemen.   

Thuis gekomen stond de beheerster van dat asiel op mijn voice mail of ik wou helpen met Fellow/Blues.
Ik kreeg zijn hele verhaal te horen, alle minpunten en ik beloofde dat ik het er met Patrick over zou hebben.
Toen ik ophing heb ik eerst een potje zitten janken om alles wat die hond al had meegemaakt.
Patrick wist toen al genoeg eigenlijk.

(verhaal is behoorlijk ingrijpend in ieder geval!!)

 

Nadat we Fellow in huis hebben genomen zijn we in een soort van stroomversnelling gekomen.
Een periode  waarin Fellow gegroeid is, geleerd heeft ons te vertrouwen en geniet van zijn leven.
Geen panische aanvallen meer als er handdoeken worden uitgeklopt, geen paniek meer als iemand zijn jas uittrekt en naast hem neer legt.
Even in elkaar duiken en meteen herstellen, Oh ja, ze doen me niets 

Een jaar waarin wij in de wereld van de behendigheid zijn gerold en waar we van zijn gaan genieten.
Ik vind het enorm, maar Fellow gaat ook nog altijd vooruit. 

Maar deze periode met Fellow heeft ook veel wanhoop gekend.
Jankend met mijn handen in het haar, verdriet, wanhoop, waarom heeft dat mens die hond zo verkloot.
Waarom snapt die hond nou niet dat wij het goed bedoelen.
Hij heeft periodes gehad dat ik echt op het punt heb gestaan hem terug te brengen, maar opgeven is niet eerlijk voor hem.
Niet eerlijk omdat hij geen kans meer zal krijgen. En gelukkig hebben we doorgezet.
Gelukkig want we worden een team. 

Ons leven veranderd, gestopt met opvangen omdat Fellow er zo onrustig van wordt.
Nieuwe mensen leren kennen door de behendigheid die we nu vrienden kunnen noemen.

Pak de bal uit je speelgoedbak en hij komt trots met een bal aanzetten.
Ik heb hem de laatste weken kunnen borstelen , wel opletten maar zonder muilkorf en stress. Ik heb teken weg gehaald en klitten weg geknipt.
En heb hem zelfs gewassen met een emmertje sop zonder dat hij wilde bijten.
Voorheen was bijten  doorbijten en vasthouden.
En zelfs zo erg dat Patrick een keer naar de EHBO is gemoeten.

Fellow is wel op zeker de moeilijkste hond die wij ooit hebben gehad, maar het geeft voldoening als we weer een stap vooruit gaan!!

 

Fellow loopt vanaf 2009 landelijke wedstrijden in de behendigheid en dat gaat best redelijk.
We zien nog altijd vooruitgang hierin wat ontzettend mooi is om te zien.
(Zie voor uitslagen en filmpjes de link naar behendigheid 2009)

Een hele tijd lang gaat het ontzettend goed met Fellow, geen uitvallen, geen heftige dingen.
Gewoon een hond waar we enorm veel van houden en die enorm gegroeid is.
Natuurlijk blijft het altijd oppassen maar er is vertrouwen.
We genieten zo van dat blije bekkie wat hij kan trekken.

Buiten de behendigheid volgen we een workshop frisbee.
Ook dit vind hij hartstikke leuk om te doen.
(voor foto’s en filmpje zie de link naar frisbee)

En eind 2009 mag hij ook een keer bij de schapen en dat gaat geweldig. 
Ik ben tot tranen toe ontroerd, deze hond blijft me verbazen, wat een geweldig dier.
(voor foto’s en filmpje zie de link naar de schapen)

Helaas merken we eind 2009 dat Fellow steeds meer agressie vertoont.
 Langzaam, eerst onopvallend maar steeds erger.
Meer en meer grommen naar onze andere honden. Ineens weer vaker grommen naar ons, naar visite.
Geen rust kunnen vinden, constant allert in huis.
Midden in de nacht ineens uit het niets, al grommend en rondjes draaiend opvliegen om daarna al grommend onder het bed te duiken, zijn veilige plek.
Ineens werd er gevochten, werd het grommen weer bijten en werden de uitvallen onvoorspelbaar.
Een deuk in ons vertrouwen. Fellow zelf snapte het niet, kwam bij ons voor een knuffel, 1 sec later naar ons happend en even later weer kwispelend.
Heel langzaam kwam bij ons het besef, dit klopt niet. Je weet het al langer maar wil het niet zien.
Die moeilijke hond, bloed zweet en tranen maar altijd verklaarbaar was ineens niet meer verklaarbaar. Uitvallen vanuit het niets.
Maar opgeven……… dat was eigenlijk niet mogelijk,
We hielden toch van hem dan konden we toch niet opgeven.

Opgeven is een woord wat ik niet ken, niet wil kennen.
Maar de uitvallen worden dagelijks, er zijn honden die niet meer boven durven te komen.
Nog steeds zie ik die lieve hond, maar ik zie ook een andere hond.
Afgelopen week pakte hij mij weer om niets, hij liet ook niet los. Gelukkig had hij mijn trui en niet mijn arm.
Dat laatste beetje vertrouwen verdween.

 Nog altijd weten we dat er in jou een geweldige hond schuilt Fellow, een pracht hond.
Een werkhond in hart en nieren.
Een knuffel.
Maar je kan geen rust meer vinden, je hebt het zelf moeilijk en wij weten dat we moeten beslissen.
We moeten jou je rust geven maar oh wat is dit moeilijk
Lieve man van me, mijn ventje, mijn pracht kerel.
Nooit heb ik een hond ontmoet met zoveel emoties in zijn lijf, nooit een hond gezien met zoveel uitdrukking op zijn koppie.

Ik hoop met iedere vezel in mijn lijf dat je nu rust hebt, dat je gelukkig bent.
Wetende dat wij gekozen hebben om jou te helpen.
Ik weet dat je een gelukkige hond bent geweest bij ons, genoten van alle dingen die het leven te bieden had.
Maar een kortsluiting in je koppie maakte dat je er niet meer mee om kon gaan.
Prikkels werden niet meer verwerkt, druk in je hoofd. 

Lieve lieve Fellow, ik ga je zo ontzettend missen.
Wij gaan je zo ontzettend missen.

Wat voor ons overblijft is gemis en verdriet, maar ook heel veel mooie herinneringen.
Spijt heb ik niet, je was een geweldige bijzondere hond om te hebben.
We hebben samen heel wat doorgemaakt.

Dag lieve schat, voor altijd in ons hart.

 

Fellow is 1 van de meest bijzondere honden die we ooit hebben leren kennen.
Het verdriet om zijn overlijden is zo enorm, dit gaat lang duren voordat dat een plekje heeft gekregen.