Djinnie

In juni 2004 moest ik wat hondjes ophalen uit een asiel in Duitsland die opgevangen zouden gaan worden in Nederland. 1 van deze honden was een galgo teefje met Leishmaniose en Ehrlichia.
Het was nog een redelijk jong hondje en uiterlijk zag je niet aan haar dat ze ziek was.
Ze kwam bij ons in opvang om behandeld te worden voor deze ziektes en toen ze na een half jaar nog niet geplaatst was besloten we dat ze dan maar gewoon bij ons moest blijven.

Ik ben gewoon een ontzettend groot watje en als een hond erg lang in de opvang zit dan ben ik nog al snel geneigd om te zeggen blijf dan maar, zeker als ze iets mankeren.
Gelukkig begin ik daar nu wat sterker in te worden .

 

Djinnie was een lief meisje die heel goed met de andere honden op kon schieten.  Ze speelde samen met knuffels, rende door de tuin en kon lekker tegen een andere hond aan in slaap vallen.

Zij was weer zo een enorme knuffel die als je haar niet aaide met haar pootje begon te slaan om aandacht.
Ze was heel erg lief en braaf en we moesten altijd erg om haar lachen.
Haar ziekte leek heel goed onder controle te zijn. Zij kreeg eerst een kuur anti biotica tegen de Ehrlichia en daarna een behandeling van tabletten en injecties tegen de Leishmaniose.
Het leek allemaal erg goed te gaan en wij maakte ons eigenlijk helemaal geen zorgen over deze rotziektes. Waarom ook, ze zag er goed uit, was vrolijk, aktief en bij Missy was het ook al lang onder controle tenslotte dus waarom bij haar niet.

 

 

Wij hebben een vrij oud huis met op onze slaapkamer nog een echte bedstee. Daar ligt een dik matras in en er slapen altijd wel wat hondjes. Djinnie lag daar altijd heerlijk te slapen en als ze dan zag dat ik wakker was kwam ze snel naar me toe voor een knuffel.
Soms kwam ze dan even op bed en soms kroop ze weer de bedstee in.

Zo ook op 28 mei 2005. Ik werd wakker en deed het rolluik naar beneden zodat we nog even door konden slapen. Djinnie zag me en kwam op me af, al kwispelend. En ineens, op de hoek van het bed, viel ze neer.
Ze maakte een soort van gillend geluid en wij rende op haar af. Toen ik haar in mijn armen had stierf ze……………..
Ze had een hartstilstand gekregen.

Tot op de dag van vandaag zie ik haar vallen en hoor ik die gil. Dit is het meest onwerkelijke wat je mee kan maken.
Soms overlijdt een hond door ziekte of laat je ze in slapen vanwege klachten of ouderdom. Maar om een ogenschijnlijk gezond hondje zo dood neer te zien vallen is een hele nare ervaring.

Nu, later denk ik dat die ziektes haar hart toch al moeten hebben aangetast. Ik ken inmiddels meer verhalen van hondjes met leishmaniose die hartklachten hebben of die aan een hartstilstand zijn overleden.
Djinnie was ook maar kort bij ons en dat is heel verdrietig.
Ze was een lief hondje en had eigenlijk nog een heel leven voor zich. Maar zelf heeft ze gelukkig niet geleden en niet gemerkt dat ze op deze manier ging.

We zullen haar ook nooit meer vergeten………..