Begin december 2003 kregen we via mail een noodoproep van een particulier die zelf een Galgo in Spanje had opgehaald. Een reu van zeker 10 jaar die blind was aan 1 oog.
Helaas kwam ze er in Nederland achter dat hij haar kindjes beet en dus moest hij weg.
Hij moest ergens opgevangen worden en dat werd dus bij ons. Ik weet nog goed hoe hij binnen kwam……….

Een zenuwachtige vrouw met kind, een nerveuze hond die overal tegenaan pieste en blafte en hapte naar mijn roedel. Mijn roedelleider was het hier niet mee eens en het gaf een herrie……… Dit was op St Klaas dag, 5 december 2003.
Gelukkig ging het al snel wat beter tussen hem en de andere honden en kregen we weer rust in de tent.

Hij had een hele lelijke plek op zijn zijkant die maar open bleef. Hij is hier toen aan geopereerd. Er zat allemaal littekenweefsel tussen de spieren dus dat was een nare ingreep. Maar het moest gebeuren want het wilde niet genezen en hij had er veel pijn aan.
Ook zagen we meteen de eerste avond dat hij met zijn goede kant tegen een paaltje aan liep. En we kwamen er achter dat zijn andere oog ook helemaal niet zo goed was.
Een bezoek aan de oogarts leerde ons dat het ene oog compleet blind was, de lens was losgelaten door een harde klap op zijn kop. En het andere oog was gewoon al heel slecht.
Hij kon heel onzeker reageren op onze aanraking, vooral aan zijn kop, en hij wilde dan echt bijten.

 

 

Gelukkig werd dit met de tijd minder en begon hij zelfs te genieten van knuffelen aan zijn koppie.

Toch vertrouwde we hem niet helemaal en zeker niet met kinderen. Dit natuurlijk door de verhalen van zijn vorige baasje. Maar toen we een keer tijdens het wandelen een sneeuwpop tegenkwamen stond hij heel vreemd te kijken. Ik zei toen, ga maar kijken hoor en ineens viel hij de sneeuwpop aan. Poeh dat was schrikken.
Vanaf dat moment lieten we hem met een korfje uit want stel je voor dat dat een kindje was geweest………….

Eigenlijk  hebben we hem altijd uit voorzorg een korfje om gedaan als er kindjes op visite kwamen, al heeft hij gelukkig nog nooit lelijk gedaan naar de kinderen die bij ons op visite zijn geweest. Maar liever af en toe een korfje om voor niets als dat hij toch een keer ineens uitvalt en een kindje verwond. 

Ciego zat toen eigenlijk alleen bij ons in opvang maar we besloten dat we hem maar zouden houden. We dachten zowiezo al dat het niet makkelijk zou zijn een bijna blinde, oude, bijtende reu te plaatsen . Wie anders als wij is zo gestoord tenslotte.
Gekheid natuurlijk, er zullen best mensen zijn die ook voor zo een hond gaan maar bij ons ging het prima en voor een bijna blinde hond is het niet makkelijk om ergens te wennen. We vonden dat hij wel genoeg had meegemaakt in zijn leventje. 

Het “goede” oog is in de loop jaren nog verder achteruit gegaan en uiteindelijk zag hij nog maar heel weinig. Hoe minder hij zag hoe onzekerder hij ook werd.
Je merkte dit ook wel aan zijn gedrag, hij kon vrij onzeker reageren als hij dacht dat er ineens iets veranderd was in huis. Als er een extra stoel stond vanwege visite. Hij wist dan even niet goed wat hij moet doen. Best sneu.

Ook kon  hij vreselijk gaan staan zeuren als hij perse in zijn eigen mandje wilde liggen. Als er dan al een hond lag bleef hij aan de gang tot we die hond weg stuurde en hij er kon gaan liggen. Heel soms stond hij ook zo te zeuren als er geen hond in die mand lag, dan had hij dat even niet door

 

Hier werden koekjes uitgedeeld en hij wist dat er wat aan de hand was, maar niet percies wat en waar………….. 

Ondanks zijn onzekerheid die hij soms had kon hij ook vreselijk genieten van het rennen door de tuin. Op gegeven moment wist hij elk boompje en struikje wel te staan en kon dus redelijk goed rennen. Heel af en toe vergiste hij zich nog en rende dan de struiken in.

Met de tijd begon hij ook met ons meer te spelen, hij kon nu echt gaan stoeien. Speels happen in je handen als we hem duwden, en dan beginnen hij te blaffen en te springen en werd helemaal dol.
Ook als hij eten kreeg dan stond hij te springen als een dolle en dan moest je die bak eerst voor zijn neus houden en dan pas neerzetten anders merkte hij het niet en stond na 5 minuten nog te springen, of hij sprong tegen de bak aan en dan vlogen de brokjes  door de kamer. 

 Op eigen terein merkte je soms amper nog dat hij blind was, maar als je hem meenam op vreemd terein merkte je dat meteen weer.

Ciego, we noemden hem altijd liefdevol onze schele. 

Op 6 aug 2008 hebben we Ciego in laten slapen. Hij was oud en hij was op.
Hij jammerde veel en we hadden sterk het gevoel dat hij niet meer gelukkig was.
En voor ons is het belangrijk dat een hond gelukkig is. We blijven zeggen, liever een week te vroeg als 1 dag te laat.
Ciego heeft nog een paar heerlijke jaren hier gehad en heeft nu de rust gevonden die hij verdient.

 

Klik op de foto om het groot formaat te zien: